'Sonra beyaz bir ışık gördüm.  Tünele doğru ilerliyordum.’ Ölüme yakın deneyim yaşayan insanlardan en sık duyulan cümleler bunlar. M esele şu ki  bu ifadeleri tek bir kültürde ya da tek bir inanç grubunda duymuyoruz; f arklı coğrafyalarda, farklı dinlerde, hatta tamamen inançsız bireylerde bile aynı anlatılar tekrar ediyor.  Birbirini hiç tanımayan insanlar nasıl oluyor da aynı şeyleri anlatıyor? 1977’de bir hastane koridorunda yaşanan tek bir olay, bu soruyu sadece zorlaştırmakla kalmadı; neredeyse imkânsız hale getirdi. Bir psikiyatrist düşünün. Ateist, şüpheci, beyin-zihin ilişkisi konusunda materyalist bir eğitim almış. Bir gece kliniğinde overdose nedeniyle bilinci kapanmış bir hastayı görüyor. Hasta kurtarılıyor. Ertesi gün, henüz o geceyi hiç konuşmadan, kadın, doktora şunu söylüyor; “Sizi gördüm. Koridorda yürürken kazara kravatınıza bir şey döktünüz. Sonra ellerinizle kapatmaya çalıştınız".  Doktor donup kalıyor. Hasta yalan söylemiyor. Ama o sırada kadın ha...